İçeriğe geç

“SENİNLE”

Bensiz o kadar da yalnız değilsin.

Yalnızlığım eşlik ediyor sana.

Ben sürgünüm, sense uzakta.

Söyle hangimizin vatanı var ki?

 

Gökyüzü ve deniz birleştiriyor bizi.

Efkar ve gözyaşları.

Unutuşun bulutları ve adalar

Seni ve beni birbirimizden ayırırlar.

 

Benim ışığım geceni uzaklaştırır mı?

Gecen özlemimi söndürür mü?

Ya senin sesin ölümüme işler mi?

Ölümüm geldi, peki sana ulaşır mı?

 

Dudaklarımda anılar.

Seninse gözlerinde umut var.

Sensiz o kadar da yalnız değilim.

Yalnızlığın bana eşlik ediyor.

 

MANUEL ALTOLAGUIRRE (Málaga, 1905 – Burgos, 1959)

 

 

 

 

CONTIGO

 

No estás tan sola sin mí.

Mi soledad te acompaña.

Yo desterrado, tú ausente.

¿Quién de los dos tiene patria?

 

Nos une el cielo y el mar.

El pensamiento y las lágrimas.

Islas y nubes de olvido

a ti y a mí nos separan.

 

¿Mi luz aleja tu noche?

¿Tu noche apaga mis ansias?

¿Tu voz penetra en mi muerte?

¿Mi muerte se fue y te alcanza?

 

En mis labios los recuerdos.

En tus ojos la esperanza.

No estoy tan solo sin ti.

Tu soledad me acompaña.

 

 

 

 

KAYNAKÇA:

Ramoneda, Arturo (1988), Antología de la literatura española del siglo XX, Madrid: SGEL, s.513.

 

 

İlk Yorumu Siz Yapın

Bir cevap yazın